ကိုယ့်ဘဝမှာ ရက်ဘယ်နှစ်ရက် ကျန်သေးလဲ။
ရေတွက်ကြည့်ဖူးလား။
ဘဝကို “နှစ်” နဲ့ တွက်ရင်
ရှည်တယ် ထင်ရတယ်။
“ငါ ၃၀ ပဲ ရှိသေးတယ်။ အချိန် ရှိသေးတယ်”
“ငါ ၄၀ ပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်မှ စမယ်”
ဒါပေမယ့်
“ရက်” နဲ့ တွက်ကြည့်ရင်
ခံစားချက် ပြောင်းသွားတယ်။
အသက် ၁၀၀ နှစ် = ၃၆,၅၂၅ ရက်
အသက် ၉၀ နှစ် = ၃၂,၈၇၂ ရက်
အသက် ၈၀ နှစ် = ၂၉,၂၂၀ ရက်
အသက် ၇၀ နှစ် = ၂၅,၅၆၇ ရက်
အသက် ၆၀ နှစ် = ၂၁,၉၁၅ ရက်
အသက် ၅၀ နှစ် = ၁၈,၂၆၂ ရက်
ဒါ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်တယ်။
ဂဏန်းနဲ့ ပြရင် ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။
ကိုယ့်အသက်နဲ့ တွက်ကြည့်ပါ။
ကိုယ့်အသက် ၂၅ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၉,၁၃၁ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၆,၄၃၆ ရက်
၈၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၂၀,၀၈၉ ရက်
ဒါ များတယ် ထင်ရပေမယ့်
ဒီထဲက အိပ်ရာဝင်ချိန် ဖယ်
ထမင်းစားချိန် ဖယ်
အလုပ်ချိန် ဖယ်
လမ်းလျှောက်ချိန် ဖယ်
ကိုယ်ပိုင်အချိန် ဆိုရင်
ထပ်ဝက် ကျသွားတယ်။
ထပ်ဝက် ဆိုရင်
သိပ် မများတော့ဘူး။
ကိုယ့်အသက် ၃၀ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၁၀,၉၅၇ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၄,၆၁၀ ရက်
၈၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၈,၂၆၃ ရက်
ကိုယ့်အသက် ၃၅ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၁၂,၇၈၄ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၂,၇၈၃ ရက်
ဒီနေရာမှာ ခဏ ရပ်ပါ။
အသက် ၃၅ ဆိုရင်
ကိုယ် နေပြီးသားရက်နဲ့
၇၀ အထိ ကျန်တဲ့ရက် — တူညီတယ်။
ထက်ဝက် ကျော်ပြီ။
ဒါ သိရင်
ခံစားချက် ပြောင်းသွားတယ်။
ကိုယ့်အသက် ၄၀ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၁၄,၆၁၀ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၀,၉၅၇ ရက်
၈၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၄,၆၁၀ ရက်
ကိုယ့်အသက် ၄၅ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၁၆,၄၃၆ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၉,၁၃၁ ရက်
သိပ် မများတော့ဘူး။
ဂဏန်းနဲ့ ကြည့်ရင် ထင်ရှားတယ်။
ကိုယ့်အသက် ၅၀ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၁၈,၂၆၂ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၇,၃၀၅ ရက်
၈၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၁၀,၉၅၈ ရက်
ကိုယ့်အသက် ၆၀ နှစ် ဆိုရင်
နေပြီးတဲ့ရက် — ၂၁,၉၁၅ ရက်
၇၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၃,၆၅၂ ရက်
၈၀ အထိ နေရမယ်ဆို
ကျန်တဲ့ရက် — ၇,၃၀၅ ရက်
ဒါ ကြည့်ပြီး
ဘာ ခံစားရလဲ။
ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားရနိုင်တယ်။
ဝမ်းနည်းမှု ခံစားရနိုင်တယ်။
“ငါ အချိန် ဖြုန်းခဲ့မိတယ်” လို့ ခံစားရနိုင်တယ်။
ဒါ သဘာဝ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့်
ဒီဂဏန်းတွေ ပြောချင်တာ
“ကြောက်ပါ” မဟုတ်ဘူး။
ဘဝကို နှစ်နဲ့ တွက်ရင်
“အချိန် ရှိသေးတယ်” ဆိုပြီး
အေးဆေးနေတတ်တယ်။
ဘဝကို ရက်နဲ့ တွက်ရင်
“ရက်တိုင်း တန်ဖိုးရှိတယ်” ဆိုပြီး နိုးလာတယ်။
ဗုဒ္ဓက “မရဏာနုဿတိ” ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။
သေခြင်းကို အဖန်ဖန် အောက်မေ့ခြင်း။
ဒါ ကြောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။
နိုးကြားဖို့ ဖြစ်တယ်။
သေရမယ် ဆိုတာ သိရင်
ယနေ့ကို ပိုတန်ဖိုးထားတယ်။
ယနေ့ကို ပိုအလေးအနက် ယူတယ်။
ယနေ့ကို ပိုအဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် နေတယ်။
“နောက်မှ လုပ်မယ်” ဆိုတာ
“နောက်” ဆိုတဲ့ ရက် ရှိမှာ သေချာတယ် ထင်နေလို့။
သေချာတာ ဘာမှ မရှိဘူး။
ရှိတာ ယနေ့ပဲ ရှိတယ်။
Seneca ပြောခဲ့ပါတယ်။
“ဘဝ တိုတာ မဟုတ်ဘူး။
ကိုယ်တွေက ဖြုန်းတာ များတာ” လို့။
ဘဝကို ရှည်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘဝကို
နက်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် လုပ်လို့ ရတယ်။
“ဒီနေ့ ငါ မသေခင်
ဘာ လုပ်ထားခဲ့ချင်လဲ”
ဒီမေးခွန်း မေးရင်
အရေးမကြီးတဲ့ အရာတွေ မြင်သွားမယ်။
အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ပေါ်လာမယ်။
ရက်တိုင်း ညအိပ်ရာဝင်ခင် မေးကြည့်ပါ။
“ဒီနေ့ကို ငါ ဘယ်လို သုံးခဲ့လဲ။
ပြန်ရမယ် ဆိုရင် တူညီစွာ သုံးမလား”
ဒီမေးခွန်း မေးရင်
ဒီနေ့ကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်။
နက်ဖြန် ပိုကောင်းအောင် ပြင်နိုင်တယ်။
ဒါ နေ့စဉ် ကျင့်သုံးနည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါ ရိုးရှင်းတယ်။
ဒါပေမယ့် လုပ်တဲ့သူ ရှားတယ်။
ရှားလို့ ဘဝ ပြောင်းစေတယ်။
နာရီလက်တံ လည်နေတယ်။
ကိုယ့်ဘဝ အကန့်အသတ် ရှိတယ်။
ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ ရက်တိုင်းက
ကိုယ့်စုစုပေါင်းကနေ
ထာဝရ နုတ်ထွက်သွားတဲ့ ရက် ဖြစ်တယ်။
ပြန်ရလို့ မရဘူး။
ပြန်ဝယ်လို့ မရဘူး။
ပြန်ငှားလို့ မရဘူး။
ကုန်ရင် ကုန်တယ်။
ဒါကြောင့်
ကိုယ့်ရက်တွေကို သတိနဲ့ သုံးကြည့်ပါ။
မှတ်မိစရာ ကောင်းတဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ကြည့်ပါ။
ပြီးရင်
“ငါ နောက်ကျသွားပြီ။ အချိန် ကုန်သွားပြီ” လို့ ထင်တတ်တယ်။
တကယ်က
ဒီနေ့ ဒီစာ ဖတ်နေတဲ့ အချိန်
ကိုယ့်မှာ ရှိသေးတယ်။
ဒီနေ့ကနေ စလို့ ရတယ်။
ဒီရက်ကနေ စလို့ ရတယ်။
နောက်ကျတာ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ဘူး။
မစတာပဲ နောက်ကျတာ။
ကိုယ့်ရက်တွေ
တန်ဖိုးရှိရှိ သုံးပါ။
သေဖို့ တန်တဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ကြည့်ပါ။
ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိပေးပြီး
ရေးထားတဲ့စာလေး။
အားလုံးလဲ ဖတ်လို့ရအောင်။
Phyo Paing @ Derek