Advice

ဒီနေ့ဆို ၂၀၂၆ မှာငါးလကုန်သွားပြီ။၂၀၂၆ ကုန်လို့milestone တွေမပြည့်လို့ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားမရမဖြစ်ဖို့ကနေ့စဥ်၊ အပတ်စဉ်၊ လစဉ်လုပ်စရာရှိတာ လုပ်၊အဆုံးသတ်စရာရှိတာအဆုံးသတ်သွားနိုင်ဖို့လိုတယ်။ Phyo Paing @ Derek

တခါတလေ ကိုယ့်ဘဝတိုးတက်အောင်မြင်ဖို့ရုန်းထွက်ဖို့လိုတာကိုယ့်ရဲ့ မွေးရာပါမိသားစုဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုကိုယ်က ပညာတတ်၊ ချမ်းသာ၊ အောင်မြင်တဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကဆိုအရာတော်တော်များများကကိုယ့်ဘဝအတွက် အထောက်အပံ့ဖြစ်ပေမယ့်တိုင်ပတ်မှုအပေါင်း သရဖူဆောင်းတဲ့အသိုင်းအဝိုင်းကဆိုအရာရာက နွယ်ပင်တွေလိုပဲ။ဒါကလဲ ကြုံဖူးမှ သိလိမ့်မယ်။self-help တက်ကျမ်းဆိုတာငပိန်းတွေအတွက်လို့ပြောတဲ့rich kid တွေ၊မေတ္တာအပြည့်နဲ့ကြီးလာတဲ့သူတချို့နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းက သူ့မိဘကိုချစ်ကြတယ်။မိဘတွေကလဲ သားသမီးတွေကိုချစ်မှာပဲ။ချစ်ပုံချစ်နည်းမတူတတ်ကြဘူး။ ဒီအရှေ့တိုင်းမှာကမိဘတွေက သားသမီးတွေကိုတစ်သက်လုံးကိုယ်ပိုင်တယ်ဆိုတဲ့အယူအဆ ယဥ်ကျေးမှုနဲ့ကြီးလာတယ်။ တစ်ခုခုဆို အဆင်မပြေတဲ့သားသမီး၊မိသားစုဝင်ရှိရင်အဆင်ပြေတဲ့သားသမီးကအစအစ အရာရာတာဝန်ယူရမယ်ဒီလိုရှိတတ်တယ်။ တချို့ နိုင်ငံခြားမှာအလုပ်လုပ်တယ်။ပြည်တွင်းမှာ အလုပ်ကိုကြိုးစားလုပ်တယ်။ကိုယ်သန်မာတာကိုပြချင်တဲ့အတွက်မိဘကို မငြီးငြူဘူး။လိုသမျှလုပ်ပေးတယ်။​ဒါပေမယ့် မိဘအများစုယူဆတာသူအဆင်ပြေတယ်။​သူ့အတွက်လွယ်တယ်။အများစုယူဆပြီးဒီထက်ပို တာဝန်ပေးချင်ကြသလိုပေးလဲပေးကြတယ်။မမျှတဘူးထင်ပေမယ့်ကြိုးစားပေးဆပ်နေပြီးရင်ထဲမှာပဲ မြိုသိမ့်ထားတတ်ကြတဲ့လူငယ်တွေမှ အများကြီး။​ ဒါက ကိုယ့်နိုင်ငံမှာတင်မဟုတ်ဘူး၊ထိုင်းယဥ်ကျေးမှုမှာကြည့်မယ်ဆိုရင်လဲတွေ့ရတယ်။ ရိုးရာယုံကြည်မှုအရဒါကလုပ်ကိုလုပ်ရမယ့်တန်ဖိုးထားမှုတစ်ခုလိုဖြစ်တယ်။ ဒါက အထူးသဖြင့် တိုင်ပတ်တဲ့အသိုင်းအဝိုင်းတွေမှာ ပိုတွေ့ရတယ်။ငါကြိုးစားလဲလွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။Learning helplessness တွေကလာတယ်။ အမှန်တော့ လူတိုင်းမှာအကန့်အသတ် boundaries တွေလိုတယ်။ ကိုယ့်သားသမီးလက်ထက်မှာသူက ငါပိုင်တယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကိုမွေးကတည်းက ဖျောက်ထားတယ်။ငါပေးနိုင်သလောက်ပေးလိုက်မယ်။သူ့ဘဝ သူ့အသက်အရွယ်ရောက်သူ့ဖာသူ သူစိတ်ကြိုက်ဘဝကိုထုဆစ်ပုံဖော် ပျံသန်းပါစေပဲစဥ်းစားမိတယ်။ တကယ်လို့ ကိုယ်ကမိသားစု အသိုင်းအဝိုင်း

အသိဥာဏ်နည်းလေလွမ်းမိုးရလွယ်လေ။ ဥာဏ်ကောင်းဖို့ နိုးဆွဖို့လိုတယ်။ဥာဏ်ကို ပညာနဲ့ နှိုးဆွတယ်။ဥာဏ်ကို အတွေ့အကြုံနဲ့နှိုးဆွတယ်။ ပညာကို အမြင်၊ အကြား၊ အထိအတွေ့နဲ့ လေ့လာလို့ရတယ်။အတွေ့အကြုံကို လူတွေက လေ့လာလို့ရတယ်။ အမြင်ကို စာအုပ်အကြားကို podcast အသံဖိုင်အမြင်အကြားကို ဗီဒီယိုအထိအတွေ့ကို စာသင်ခန်း၊ လက်တွေ့ဆန်းသပ်မှုကလေ့လာလို့ရတယ်။လူတွေမှာ ဆရာ၊ လက်ထောက်၊ ပြိုင်ဖက်၊ သူငယ်ချင်းကလေ့လာလို့ရတယ်။ ဒါတွေအကုန်လုံးကိုပေါင်းပြီးကျောင်း၊ တက္ကသိုလ်ဆိုပြီးလူတွေကဖန်တီးတယ်။ ကျောင်းကောင်းတွေက ဥာဏ်ထက်စေတယ်။ကျောင်းဆိုးတွေက ဥာဏ်ပျက်စေတယ်။ကျောင်းသာမာန်က သာမာန်ဖြစ်စေတယ်။ အကောင်းဆုံးကျောင်းကတော့ဘဝရဲ့စာသင်ကျောင်းပါ။အမြဲသင်ယူနေရင်အမြဲဥာဏ်ရည်တိုးတက်နေမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဥာဏ်ရည်နည်း လွှမ်းမိုးခံရင်ကျွန်ပြုခံရတယ်။ အတိတ်တုန်းကလဲ ကိုလိုနီနယ်ချဲ့ကျွန်ပြုခံရတယ်။ဒါက ထားလိုက်တော့။ အခုချိန်ထိ လွှမ်းမိုးခံအာရုံတွေ ကျွန်ပြုခံထားရရင်တော့ကိုယ်နဲ့ အနည်းနဲ့အများတော့ဆိုင်နိုင်တယ်။ Phyo Paing @ Derek

ကလေးတွေကဘာသာစကားသင်ရလွယ်တယ်။ကလေးတွေက သင်ယူရမြန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုမြင်ကြတယ်။ မသိစိတ်အလုပ်လုပ်တဲ့အရွယ်ဖြစ်တဲ့အတွက်ကလေးတွေကဘာသာစကားသင်ယူရမြန်တာမှန်တယ်။ လူကြီးတွေမှာလဲ တိုးတက်အောင်လုပ်လို့ရပါတယ်။အဓိက အတားအဆီးတွေက၁။ အလုပ်တွေရှိတဲ့အတွက်တစ်ခုထဲက ကလေးဘဝကလို အာရုံမစိုက်နိုင်တာ၂။ သင်ယူဖို့ အချိန်မပေးနိုင်တာ၃။ လေ့ကျင့်ဖို့ အသိုင်းအဝိုင်းမရှိတာ ဒီသုံးခုကို ကျော်လွှားဖို့က၁။ တစ်ရက်ကို မိနစ် ၃၀ လောက်အချိန်ပေး၂။ တစ်ယောက်တည်းလေ့ကျင့် deliberate practice လုပ်၃။ ဖြစ််နိုင်ရင် မှန်ကန်တဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲ တစ်ပတ်တစ်ခါသွား။ ဒါမှပဲ အသက်ကြီးပေမည့် တိုးတက်နေမှာ။တရုတ်၊ အင်္ဂလိပ်၊ စီးပွားရေးပညာဘာလေ့လာလေ့လာလေ့ကျင့်မှုအတွက် အချိန်တစ်ခုပေးဖို့လိုတယ်။​ လေ့ကျင့်တာနဲ့ လေ့လာတာလဲမတူပါဘူး။စာဖတ်တာ၊ မှတ်စုမှတ်တာ၊ စမ်းသပ်မှုလုပ်တာဒါကလေ့လာတာ။ပျင်းစရာကောင်းတဲ့အရာကိုထပ်ခါထပ်ခါလုပ်ဆောင်တာ လေ့ကျင့်တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့နည်းလမ်းကတော့တစ်ရက်ကို မိနစ်သုံးဆယ်လေ့ကျင့်တယ်။​၁ နာရီကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်။၂ နာရီကို ပြန်လည်ရေးသားခြင်း၊ စုစည်းခြင်းလုပ်တယ်။၃ နာရီကို အကြံပေးခြင်း၊ အသုံးချခြင်းလုပ်တယ်။၄ နာရီကို စာဖတ်ခြင်း၊ လေ့လာ၊ စမ်းသပ်၊ ရှာဖွေခြင်းလုပ်တယ်။

မရှိတာတွေကို ရေတွက်နေရင်ဘယ်တော့မှ မပြည့်ဘူး။ရှိပြီးသားတွေကို ရေတွက်ကြည့်ရင် ပြည့်နေပြီ။ လူအများစုက မရှိတာတွေကိုပဲ ရေတွက်နေတယ်။ ငွေ မလုံလောက်ဘူးအချိန် မရှိဘူးအခွင့်အလမ်း မရဘူးချစ်သူ မရှိဘူးနားလည်မှု မရဘူး ဒီစာရင်းက ဘယ်တော့မှ မကုန်ဘူး။တစ်ခု ရရင် နောက်တစ်ခု ပိုလိုလာတယ်။ ဒါက ဦးနှောက်ရဲ့ default setting ပါ။ Neuroscience မှာ negativity bias လို့ ခေါ်တယ်။လူ့ဦးနှောက်က ကောင်းတဲ့အရာ ၁၀ ခုထက်ဆိုးတဲ့အရာ ၁ ခုကို ပိုမှတ်မိတယ်၊ ပိုစွဲတယ်၊ ပိုပြင်းထန်တယ်။ ဒါ survival အတွက် ဒီဇိုင်းထားတာ။ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့တာ။ ခြင်္သေ့ ၁ ကောင်ကို သတိထားတာကသစ်သီး ၁၀ လုံးကို မှတ်မိတာထက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ပိုအရေးကြီးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဦးနှောက်ကအန္တရာယ်ကို ပထမရှာတယ်ကောင်းတာကို

တခါတလေလွတ်လပ်ဖို့လွတ်ချဖို့ပဲလိုတာ။ အတ္တဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်၊အတွေးအခေါ်ဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်၊အမူအကျင့်ဖြစ်ရင်ဖြစ်မယ်။ Phyo Paing @ Derek