လူတွေဟာ Reality
တကယ့်အရှိတရားကို
တိုက်ရိုက်မြင်နေရတာ မဟုတ်ဘူး။
တစ်ခါတလေဘဝကို ပိုအသက်ဝင်ဝင် နေတတ်ဖို့ကိုယ်သေသွားပြီလို့ခဏလောက် ခံစားကြည့်ဖို့လိုတယ်။ ထူးဆန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သေခြင်းကိုတကယ်နီးနီးကပ်ကပ် မြင်ဖူးတဲ့အခါနေ့တိုင်းအရေးကြီးတယ်ထင်နေတဲ့ပြဿနာတော်တော်များများကရုတ်တရက် အရေးမကြီးတော့ဘူး။ မနေ့က အင်တာဗျူးနှစ်နာရီကျော်နားထောင်ပြီးRobert Greene ရဲ့The Law of the Sublime မှာစိတ်ဝင်စားစရာ အယူအဆတစ်ခုရှိတယ်။ လူတွေဟာ Realityတကယ့်အရှိတရားကိုတိုက်ရိုက်မြင်နေရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဦးနှောက်က ဖန်တီးထားတဲ့ကမ္ဘာတစ်ခုထဲမှာ နေနေတာ။ ဘာသာစကား။ ယုံကြည်ချက်။ အတိတ်အတွေ့အကြုံ။ အတ္တ Ego။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ စံနှုန်း။ Social Media။ Algorithm။ သူများတွေ ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုမြင်မလဲဆိုတဲ့စိုးရိမ်မှု။ ဒါတွေအကုန်ပေါင်းပြီးReality ပေါ်မှာ Filter တွေတစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် တင်ပေးထားတယ်။ ဒီ Filter တွေကြားမှာ နေရင်းလူက Reality ကို မမြင်တော့ဘူး။ Reality အကြောင်းကိုယ့်ခေါင်းထဲမှာ ဖန်တီးထားတဲ့ဇာတ်လမ်းကိုပဲ မြင်တော့တယ်။ အလုပ်မှာ
လူတွေဟာ Reality
တကယ့်အရှိတရားကို
တိုက်ရိုက်မြင်နေရတာ မဟုတ်ဘူး။ Read More »
