ဘဝကို ပြောင်းတာက အပြင်က မစဘူး။

လူနှစ်ယောက်။
တူညီတဲ့ ပြဿနာ။

တစ်ယောက်က အခွင့်အလမ်း မြင်တယ်။
တစ်ယောက်က အဆုံးသတ် မြင်တယ်။

ဘာကြောင့်လဲ။

ဖြစ်ရပ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။
ဖြစ်ရပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံကြောင့်ပါ။

Stoic ပညာရှိ Epictetus က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
လူတွေကို ဒုက္ခပေးတာ ဖြစ်ရပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။
ဖြစ်ရပ်တွေအပေါ် သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ။

ဒီအမြင်ဆိုတာကလည်း
ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။

မျိုးရိုးဗီဇ။
ဦးနှောက်ရဲ့ ဓာတုဗေဒ။
ဘဝအတွေ့အကြုံ။
အသိပညာ။
ယုံကြည်ချက်။
ပတ်ဝန်းကျင်။
စိတ်ခံစားချက်။
အာရုံစိုက်နေတဲ့အရာ။

ဒါတွေအားလုံး ပေါင်းစပ်ပြီး
ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို
ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မလဲဆိုတာကို
ဆုံးဖြတ်ပေးနေတာ။

ဗုဒ္ဓက ဒါကို ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်လို့ ခေါ်တယ်။
ဘာမှ သူ့ဘာသာသူ မဖြစ်ဘူး။
အကြောင်းတွေ စုပြီးမှ အကျိုးဖြစ်တယ်။

အတွေးလည်း ဒီသဘောပဲ။

အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံက အတွေးကို ဖန်တီးတယ်။
အတွေးက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖန်တီးတယ်။
ဆုံးဖြတ်ချက်က လုပ်ရပ်ကို ဖန်တီးတယ်။
လုပ်ရပ်က ရလဒ်ကို ဖန်တီးတယ်။
ရလဒ်က ယုံကြည်ချက်အသစ်ကို ထပ်ဖန်တီးတယ်။

ယုံကြည်ချက်ကနေ ရလဒ်။
ရလဒ်ကနေ ယုံကြည်ချက်။

ဒီစက်ဝိုင်းက
နေ့တိုင်း လည်ပတ်နေတယ်။
ကိုယ်သတိမထားမိဘဲနဲ့။

ဒါကြောင့် လူအများစုက
ဘဝပြောင်းချင်ရင် လုပ်ရပ်ကို ပြောင်းရမယ်လို့ ထင်တယ်။
တကယ်က လုပ်ရပ်ဆိုတာ စက်ဝိုင်းရဲ့ အလယ်ပိုင်းပဲ။
အရင်းအမြစ်က အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံ။

ပြောင်းလို့ရတာတွေက
ယုံကြည်ချက်။
အသိပညာ။
ပတ်ဝန်းကျင်။
အာရုံစိုက်တဲ့အရာ။

ဒါတွေ ပြောင်းရင်
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံ ပြောင်းမယ်။
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံ ပြောင်းရင်
အတွေး ပြောင်းမယ်။
အတွေး ပြောင်းရင်
ဘဝ ပြောင်းမယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ယောနိသောမနသိကာရလို့ ရှိတယ်။
အာရုံကို နှလုံးသွင်းမှန်အောင် သွင်းတတ်ခြင်း။
နှစ်ထောင့်ငါးရာ ကျော်ကတည်းက
ဒီ Operating System အကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးသားပါ။

ဘဝကို ပြောင်းတာက အပြင်က မစဘူး။
ကိုယ့်ခေါင်းထဲက Operating System ကို
ပြောင်းတာက စတယ်။

Phyo Paing @ Derek