သူတပါးနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ပြီးစိတ်ညစ်စရာမလိုပါဘူး။
လူတိုင်းမှာ ပါရမီပါပါတယ်။
ကိုယ့်မှာ ပါရမီ မရှိဘူး မဟုတ်ပါဘူး။
ပါရမီကို မသိတာ မတူးဖော်တာ မသုံးတာပါ။
လူတိုင်းမှာ
မွေးရာပါ ပါရမီ တစ်ခုခု ပါတယ်။
တစ်ချို့က ပြောတတ်တယ်။
တစ်ချို့က ရေးတတ်တယ်။
တစ်ချို့က တွက်တတ်တယ်။
တစ်ချို့က လူတွေကို ဖတ်တတ်တယ်။
တစ်ချို့က ဘာမှ မပြောဘဲ နေရာကို ငြိမ်သက်စေနိုင်တယ်။
ဒါတွေ အကုန်လုံး ပါရမီ ပါ။
ဒါပေမယ့် လူအများစုက
ကိုယ့်မှာ ပါရမီ မရှိဘူး ထင်တယ်။
ဘာကြောင့်လဲ —
ပါရမီ ၃ ဆင့် ရှိတယ်။
သိဖို့ — ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ — အသုံးချဖို့။
လူအများစုက ပထမဆင့်မှာ ရပ်နေတယ်။
ကိုယ့် ပါရမီ ဘာလဲ မသိဘူး။
မသိတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာက —
ကိုယ့်အတွက် သဘာဝ ကျနေတာကို
ပါရမီ လို့ မမြင်ဘူး။
ကိုယ်လွယ်လွယ်နဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာကို
“ဒါ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ” ထင်တယ်။
ဒါပေမယ့် —
ကိုယ်အတွက် လွယ်တာက
တစ်ခြားသူအတွက် ခက်နိုင်တယ်။
ငါးအတွက် ရေကူးတာ သာမန်ပါ။
ဒါပေမယ့် ကုန်းသတ္တဝါ အတွက်
ရေထဲ အသက်ရှင်နိုင်တာ ထူးခြားတာ။
ကိုယ့် ပါရမီကို ကိုယ် မမြင်တာ
ကိုယ့်အတွက် သာမန် ဖြစ်နေလို့ပါ။
ဒါဆိုရင် ကိုယ့် ပါရမီကို ဘယ်လို သိမလဲ —
ပထမ — ဘယ်အရာ လုပ်ရင် အချိန် ပျောက်သွားလဲ ကြည့်ပါ။
တစ်ခုခု လုပ်နေရင်း
နာရီတွေ မိနစ်တွေလို ဖြတ်သွားရင်
ဒါ ကိုယ့် ပါရမီ နယ်မြေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒါ flow state ထဲ ဝင်သွားတာ။
Flow ဆိုတာ ကိုယ့် စွမ်းရည်နဲ့ စိန်ခေါ်မှု ကိုက်ညီတဲ့ နေရာ။
ပါရမီ ရှိတဲ့ နယ်မြေမှာ
flow ထဲ ပိုလွယ်လွယ် ဝင်နိုင်တယ်။
ဒုတိယ — ဘယ်အရာကို ဘယ်သူ မခိုင်းလည်း ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်မိလဲ ကြည့်ပါ။
ပိုက်ဆံ မရလည်း လုပ်မိတယ်။
ချီးကျူးမှု မရလည်း လုပ်မိတယ်။
ဘယ်သူ မကြည့်လည်း လုပ်မိတယ်။
ဒါ ပါရမီရဲ့ လက္ခဏာ ပါ။
ပါရမီက ပြင်ပ reward မလိုဘဲ ကိုယ့်ကို ဆွဲခေါ်သွားတယ်။
တတိယ — ဘယ်အရာမှာ တစ်ခြားသူထက် မြန်မြန် သင်ယူနိုင်လဲ ကြည့်ပါ။
တူညီတဲ့ အရာကို သင်ယူပေမယ့်
ကိုယ် ပိုမြန်မြန် ကောက်ယူနိုင်တယ်
ပိုနက်နက် နားလည်နိုင်တယ် ဆိုရင်
ဒါ ကိုယ့် ပါရမီ နယ်မြေ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ပါရမီက မြေဆီလွှာ လိုပါ။
မျိုးစေ့ တူညီပေမယ့်
မြေဆီလွှာ ကောင်းတဲ့ နေရာမှာ
ပိုမြန်မြန် ပိုသန်မာ ပေါက်တယ်။
ကိုယ့် ပါရမီ ရှိတဲ့ နယ်မြေက
ကိုယ့်ရဲ့ မြေဆီလွှာ ကောင်းတဲ့ နေရာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမယ့် သိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး
ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်။
ပါရမီ ရှိပေမယ့် မလေ့ကျင့်ရင်
မြေဆီလွှာ ကောင်းပေမယ့် ရေ မလောင်းတာနဲ့ အတူတူပါ။
ပေါက်နိုင်ပေမယ့် ပေါက်မလာဘူး။
Aristotle က ပြောခဲ့ပါတယ်
“ကျွန်ုပ်တို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်သည့်အတိုင်း ဖြစ်ကြသည်
ထူးချွန်မှုသည် တစ်ခါတစ်ရံ ပြုမူချက် မဟုတ်
အလေ့အကျင့် ဖြစ်သည်” လို့။
ပါရမီ ရှိတာ အစ ပါ။
ပါရမီ ကို လေ့ကျင့်တာ လမ်းကြောင်း ပါ။
ပါရမီ ကို တတ်ကျွမ်းတာ ပန်းတိုင် ပါ။
မွေးရာပါ ပါရမီ × ရည်ရွယ်ချက်ရှိ လေ့ကျင့်မှု = တတ်ကျွမ်းမှု
ဒီ equation ထဲက
ပါရမီ ကို သဘာဝက ပေးတယ်။
လေ့ကျင့်မှု ကိုတော့ ကိုယ်ပေးရတယ်။
နောက်ဆုံး — အသုံးချရမယ်။
ပါရမီ ကို သိပြီး ပျိုးထောင်ပြီး
ဘယ်သူ့အတွက်မှ အသုံးမချရင်
စွမ်းအင် ဖြုန်းနေတာပါ။
ဗုဒ္ဓက ပါရမီ ဆိုတာ
“ပါရံ ဣတိ” — ကမ်းတစ်ဖက် ရောက်အောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးသော
တရားတွေ လို့ ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။
ပါရမီက ကိုယ့်အတွက်သာ မဟုတ်ဘူး
ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကမ်းတစ်ဖက် ရောက်အောင်
ကူပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ဖြစ်တယ်။
ကိုယ့် ပါရမီနဲ့ ငွေ ရှာနိုင်တယ်။
ကိုယ့် ပါရမီနဲ့ လူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်တယ်။
ကိုယ့် ပါရမီနဲ့ ကိုယ့်ဘဝကို အဓိပ္ပာယ် ပေးနိုင်တယ်။
ဒါ ၃ ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်နိုင်တယ်
ပါရမီ ကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချရင်။
ပြီးရင် “ငါ့မှာ ပါရမီ မရှိဘူး” ထင်တယ်။
“ငါ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး” ထင်တယ်။
တကယ်က ပါရမီ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး
ပါရမီကို ရှာမတွေ့တာ။
ရှာမတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး
ရှာမကြည့်တာ။
လူတိုင်းမှာ မွေးရာပါ ပါရမီ တစ်ခုခု ပါတယ်။
သိဖို့ လိုတယ်။
ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လိုတယ်။
အသုံးချဖို့ လိုတယ်။
ဒီ ၃ ခု လုပ်နိုင်ရင်
ကိုယ့်ဘဝက ကိုယ့် ပါရမီရဲ့ ဖော်ထုတ်ချက် ဖြစ်သွားမယ်။
ဒါ အမြင့်ဆုံး ပုံစံပါ။
Phyo Paing @ Derek