အတွေးကို ရေးချကြည့်ပါ။
ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်း
အတွေးတွေက ရှုပ်နေတယ်။
ထွက်လမ်းမရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။
ဒါပေမယ့် —
စာရွက်ပေါ် ရေးချလိုက်တာနဲ့
အတွေးတွေက စီတန်းလာတယ်။
ခေါင်းထဲမှာ တစ်ထောင်ရှိတယ်ထင်တာ
ရေးကြည့်လိုက်ရင် ဆယ်ခုပဲ။
ဆယ်ခုထဲက အရေးကြီးတာ သုံးခုပဲ။
သုံးခုထဲက ဒီနေ့လုပ်ရမှာ တစ်ခုပဲ။
ရေးတာက စဉ်းစားတာနဲ့ မတူဘူး။
စဉ်းစားတာက ဝိုင်းပတ်နေတယ်။
ရေးတာက ရှေ့ဆက်နေတယ်။
၁၉၈၆ ခုနှစ်မှာ —
တက္ကဆက်တက္ကသိုလ်က စိတ်ပညာပါမောက္ခ
James Pennebaker က
သုတေသနတစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။
ကျောင်းသား ၄၆ ယောက်ကို
အုပ်စုနှစ်ခု ခွဲခဲ့တယ်။
တစ်အုပ်စုက
ရိုးရိုးအကြောင်းအရာတွေ ရေးရတယ်။
နောက်တစ်အုပ်စုက
ကိုယ့်ဘဝမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့
ခက်ခဲမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို
နေ့စဉ် ၁၅ မိနစ်၊
ရက်ဆက်တိုက် ၄ ရက် ရေးခိုင်းခဲ့တယ်။
ရလဒ်က — အံ့သြစရာ။
ခံစားချက်တွေကို ရေးချခဲ့တဲ့ အုပ်စုဟာ
နောက် ၆ လအတွင်းမှာ
ဆရာဝန်ဆီ သွားရတာ ထက်ဝက်လောက် နည်းသွားတယ်။
ခုခံအားစနစ် ပိုကောင်းလာတယ်။
စိတ်ဖိစီးမှု သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားတယ်။
နောက်ပိုင်း သုတေသန ၁၀၀ ကျော်က
ဒီရလဒ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ အတည်ပြုခဲ့တယ်။
ရေးတာက ကုသမှု မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမယ့် —
ရေးတာက ခေါင်းကို ရှင်းပေးတယ်။
ခံစားချက်ကို စကားလုံးအဖြစ် ပြောင်းလိုက်တာနဲ့
ဦးနှောက်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်တဲ့ အပိုင်းက ငြိမ်သက်လာပြီး
ပြဿနာဖြေရှင်းတဲ့ အပိုင်းက အလုပ်စလုပ်တယ်။
ရေးချတာက ဒါပဲ —
အတွေးကို ခေါင်းထဲကနေ ထုတ်ပြီး
မျက်စိနဲ့ ပြန်ကြည့်တာ။
ကြောက်နေတာတွေ ရေးကြည့်။
စိတ်ညစ်နေတာတွေ ရေးကြည့်။
ရှုပ်နေတာတွေ ရေးကြည့်။
ရေးပြီးသွားရင် —
ခေါင်းက ပေါ့သွားတယ်။
လမ်းက ပေါ်လာတယ်။
အတွေးကို ဖမ်းထားလို့ မရဘူး။
ရေးချလိုက်မှ ကိုင်တွယ်လို့ရတာ။
Phyo Paing @ Derek