ပျော်ဖို့အတွက် အာရုံခြောက်ပါးကိုနှိုးဆွလို့ရတယ်။ မြင်ချင်တာမြင်ရင်ပျော်တယ်။ကြားချင်တာကြားရင်ပျော်တယ်။ရချင်တဲ့အနံ့ရရင်ပျော်တယ်။စားချင်တဲ့အရသာ စားရရင်ပျော်တယ်။လိုချင်တဲ့အထိအတွေ့ရရင်ပျော်တယ်။ တွေးချင်တဲ့အတွေးတွေးနေရရင်ပျော်တယ်။ မမြင်ချင်ရင် မျက်စိမှိတ်လို့ရတယ်။မကြားချင်ရင် နားပိတ်လို့ရတယ်။အနံ့မရချင်ရင် နေရာပြောင်းလို့ရတယ်။ဗိုက်ပြည့်ရင် အရသာကောင်းလဲမစားချင်တော့အောင်လုပ်လို့ရတယ်။လိုချင်တဲ့အထိအတွေ့ကိုလဲ ရှောင်လို့ရတယ်။ လူတွေက မတွေးဘဲနဲ့မနေနိုင်ဘူး။ မတွေးဘဲနေလို့ရတဲ့အခြေအနေတွေရှိတယ်။နစ်နစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်မောကျရင်လဲမတွေးတော့ဘူး။ သတိလစ်သွားလို့ အသိမရှိရင်လဲမတွေးတော့ဘူး။ အလုပ်ထဲစျာန်ဝင်သွားရင်တော့တခြားအတွေးတော့မရှိတော့ဘူး။အလုပ်ထဲအာရုံစိုက်တာတော့ရှိတယ်။ သေချာလေ့ကျင့်ထားပြီးတရားထိုင်လို့ စျာန်ဝင်ရင်တော့အတွေးမရှိတော့ဘူး။ အတွေးထဲက မြင်တာတွေပျောက်၊ကြားတာတွေပျောက်၊ခံစားရတာတွေပျောက်၊ Pure awareness level ရောက်သွားကြတယ်။ ဦးနှောက်ရဲ့ လှိုင်းတွေနှေးသွားတယ်။ဂါမာလှိုင်းတွေတက်လာတယ်။ ပျော်ချင်ရင် အာရုံခြောက်ပါးကိုနှိုးဆွ။ငြိမ်းချမ်းချင်ရင် No Thinking, Just Beingမတွေးနဲ့၊ မဖြစ်ချင်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့။ဒီအတိုင်းလေး နေကြည့်။ Phyo Paing @ Derek
