ကိုယ်လိုချင်တာကိုရအောင်ယူနိုင်တာလူတော်။ ကိုယ့်ကြောင့်သူတပါးဒုက္ခမရောက်အောင်နေတာ၊ကိုယ့်ကြောင့်သူတပါးပိုကောင်းမွန်သွားတာလူကောင်း။ မလိုချင်သင့်တာကိုမလိုချင်၊မလုပ်သင့်တာကိုမလုပ်၊လုပ်သင့်တာကိုပဲလုပ်၊အကျိုးအကြောင်းကိုသိဒါက လူလိမ်မာ။ တော်တာ ၈၀၊ကောင်းတာ ၇၀၊လိမ်မာတာ ၆၀။ Phyo Paing @ Derek
တော်တာ ၈၀၊ကောင်းတာ ၇၀၊လိမ်မာတာ ၆၀။ Read More »
အရာရာမှာ အချိန်အခါ နေရာဒေသ ဆိုတာ ရှိတယ်။ကာလံ ဒေသံ။ တူညီတဲ့ စကားကိုမတူညီတဲ့ အချိန်မှာ ပြောရင်ရလဒ် ကွာတယ်။ တူညီတဲ့ လုပ်ရပ်ကိုမတူညီတဲ့ နေရာမှာ လုပ်ရင်ရလဒ် ကွာတယ်။ ဒါကို ပါဠိလို “ကာလံ ဒေသံ” လို့ ခေါ်တယ်။အချိန်အခါ သင့်တော်ခြင်း နေရာဒေသ သင့်တော်ခြင်း။ ဗုဒ္ဓက ဟောကြားခဲ့ပါတယ်“ကာလေန ဓမ္မဿဝနံ”သင့်တော်တဲ့ အချိန်မှာ တရားနာယူခြင်းဒါ မင်္ဂလာပါ။ တရားဟောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကိုပင်သင့်တော်တဲ့ အချိန် မဟုတ်ရင်နာယူသူ မကြားနိုင်ဘူး။ ဒါ တရားတော် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ဘဝရဲ့ အရာရာမှာ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ ဆက်ဆံရေးမှာ ကြည့်ရအောင်။ ချစ်တဲ့သူကို ကောင်းတဲ့ စကား ပြောတယ်။ဒါပေမယ့် သူ စိတ်ညစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ပြောရင်သူ နားမဝင်ဘူး။တစ်ခါတစ်ရံ ပြောင်းပြန် နားလည်တယ်။
မှန်ကန်တဲ့ သူ ဖြစ်နေဖို့ကကိုယ့် တာဝန်ပါ။ Read More »
AI ကို သုံးနေတာနဲ့ AI ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းနေတာမတူပါဘူး။ လူအများစုက AI ကို သုံးနေတယ်။ မေးခွန်း မေးတယ်။အဖြေ ရတယ်။ပြီးသွားတယ်။ ဒါ AI ကို Google လို သုံးနေတာ။ ဒါပေမယ့် AI ရဲ့ တကယ့် စွမ်းရည်ကမေးခွန်း ဖြေပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ကိုယ့်အစား စဉ်းစားပေးတာ။ကိုယ့်အစား အလုပ်လုပ်ပေးတာ။ကိုယ့်အစား ဖန်တီးပေးတာ။ ဒါ tool နဲ့ team member ရဲ့ ကွာခြားချက်ပါ။ Tool က ကိုယ်ပြောမှ လုပ်တယ်။Team member က ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားပြီး လုပ်တယ်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ AI ကို team member အဖြစ်သုံးတတ်တဲ့သူတွေ ပေါ်လာပြီ။ Manus AI ဆိုရင်ကိုယ့်အစား
ရွေးချယ်မှုက ကိုယ့်မှာ ရှိတယ်။ Read More »
လူတွေ ခန္ဓာကိုယ် မကျန်းမာရင်ဆေးခန်း သွားတယ်။ဆေးသောက်တယ်။ကုသမှု ခံယူတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ် မကျန်းမာရင်ဘာ လုပ်လဲ။ အများစုက ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ခံစားတယ်။သိမ်းထားတယ်။မေ့အောင် လုပ်တယ်။ပြီးရင် ထပ်နာတယ်။ စိတ်ရဲ့ ဆေးက ဘာလဲ။အတွေးအခေါ်။ အတွေးအခေါ်ဆိုတာပညာတတ်တွေ ဆွေးနွေးတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ဒုက္ခ ကြုံတဲ့သူတွေအတွက် ဖြေဆေးပါ။ Stoic ပညာရှင် Epictetus က ပြောခဲ့ပါတယ် “It is not things that disturb us,but our judgments about things.” ဖြစ်ရပ်က ကိုယ့်ကို မနှောင့်ယှက်ဘူး။ဖြစ်ရပ်အပေါ် ကိုယ့်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က နှောင့်ယှက်တယ်။ ဒါ ဆေးပါ။ အလုပ်ပြုတ်တယ် ဆိုပါတော့။ဖြစ်ရပ်က တစ်ခုပဲ။ “ငါ့ဘဝ ပြီးပြီ” လို့ အကဲဖြတ်ရင်ဒုက္ခ ပိုကြီးလာတယ်။
ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ဘူး။ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်တဲ့ အတွေး။ Read More »
ရည်မှန်းချက်ရှိတာနဲ့ ပန်းတိုင်ရှိတာ မတူဘူး။ လူတိုင်းမှာ ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်။ချမ်းသာချင်တယ်။ကျန်းမာချင်တယ်။လွတ်လပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် —ရည်မှန်းချက်ရှိတာနဲ့ ပန်းတိုင်ရှိတာ မတူဘူး။ ရည်မှန်းချက်က ဆန္ဒ။ပန်းတိုင်က ဆုံးဖြတ်ချက်။ ဆန္ဒက — “ဖြစ်ချင်တယ်” လို့ ပြောတယ်။ဆုံးဖြတ်ချက်က — “ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လို ဖြစ်မယ်” လို့ ပြောတယ်။ “ငွေ ပိုရချင်တယ်” — ဒါ ဆန္ဒ။“လာမယ့် ၆ လအတွင်း လစဉ်ဝင်ငွေ ၃၀% တိုးမယ်” — ဒါ ပန်းတိုင်။ “ကျန်းမာချင်တယ်” — ဒါ ဆန္ဒ။“လာမယ့် ၃ လအတွင်း ၁၀ ပေါင် ချမယ်” — ဒါ ပန်းတိုင်။ “လုပ်ငန်းကြီးချင်တယ်” — ဒါ ဆန္ဒ။“ဒီနှစ်ကုန်မတိုင်မီ ဝန်ထမ်း ၅
ဆန္ဒကို ပန်းတိုင် ပြောင်းပါ။ပန်းတိုင်ကို အစီအစဉ် ပြောင်းပါ။အစီအစဉ်ကို လုပ်ရပ် ပြောင်းပါ။ Read More »
လူအများစုက ပြဿနာကြုံရင်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းတယ်။ ဝန်ထမ်းထွက်သွားတယ် — လူသစ်ခေါ်တယ်။ရောင်းအားကျတယ် — ကြော်ငြာပိုထည့်တယ်။ဖောက်သည်မကျေနပ်ဘူး — တောင်းပန်တယ်။ ပြီးရင် ပြဿနာ ပြန်ဖြစ်တယ်။ထပ်ဖြေရှင်းတယ်။ထပ်ဖြစ်တယ်။ထပ်ဖြေရှင်းတယ်။ ဒါ ပြဿနာဖြေရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ဒါ မီးသတ်နေတာ။ Systems thinking က ပြောတယ်မီးကို မသတ်နဲ့။မီးက ဘယ်ကစလဲ ရှာပါ။ ဝန်ထမ်းထွက်တာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ဝန်ထမ်းထွက်ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြဿနာ။ ရောင်းအားကျတာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ရောင်းအားကျရတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံက ပြဿနာ။ ဖောက်သည် မကျေနပ်တာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ဖောက်သည် မကျေနပ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က ပြဿနာ။ ဗုဒ္ဓက ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကို ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။အကြောင်း ရှိလို့ အကျိုး ဖြစ်တယ်။အကျိုးကို ဖျက်ချင်ရင်အကြောင်းကို ဖျက်ရတယ်။ ဒါ systems thinking ရဲ့ အနှစ်သာရပါပဲ။
အပေါ်ယံပြဿနာကို ဖြေရှင်းတာ ရပ်ပါ။စနစ်ကို ဖြေရှင်းပါ။ Read More »
ပြင်ဆင်ပါ — အဆိုးဆုံးတွေအတွက်။မျှော်လင့်ပါ — အကောင်းဆုံးတွေကို။နေပါ — ပစ္စုပ္ပန်မှာ။ စကား သုံးခွန်း။တစ်ခွန်းနဲ့ တစ်ခွန်းပြောင်းပြန်ဆန့်ကျင်နေသလို ထင်ရပါတယ်။ တကယ်တော့လူ့ဘဝ တည်မြဲနိုင်ဖို့အတွက်အရေးအကြီးဆုံး သော့ချက်သုံးခုဟာဒီသုံးခွန်းထဲမှာ အပြည့်အစုံ ရှိနေတယ်။သိပ္ပံက သက်သေပြပြီးပြီ။ တစ် — အဆိုးဆုံးကို ကြိုတင် ကြည့်ပါ ရောမ အတွေးအခေါ်ပညာရှင် စနီကာ Senecaနှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်က ရေးခဲ့တာ — “မတော်တဆ ဖြစ်တဲ့အခါ အံ့အားသင့်တဲ့ လူဟာကြိုတင် မတွေးထားခဲ့တဲ့ လူ။” သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို“ကြိုတင်၍ ဆိုးတာကို စိတ်ကူးခြင်း”Negative Visualizationလို့ ခေါ်တယ်။ နေ့စဉ် မိနစ်အနည်းငယ်အဆိုးဆုံး ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကိုရင်ထဲမှာ ကြိုတင်ကြည့်ရှု။ ဒီအတွေးကိုဝယ်စ္စလီကောလိပ်က စိတ်ပညာရှင်ဂျူလီယာ နိုရမ် ကသိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာခဲ့တယ်။ ၂၀၀၁ ခုနှစ် စာတမ်းမှာအဆိုးဆုံးကို ကြိုတင်တွေးထားတဲ့သူတွေဟာ“အားလုံး အဆင်ပြေလိမ့်မယ်”
အခုကအသက်ရှင်နေတဲ့တစ်ခုတည်းသော အချိန်။ Read More »
ဘဝတွေ ဘာကြောင့် ကွာသွားတာလဲ။ အကြောင်းကတော့ တစ်ခုပဲအနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပုံ မတူလို့ပဲ။ တရုတ်တွေ ဆိုကြတယ်။ “人无远虑，必有近忧。” ဝေးတဲ့နေ့တွေအတွက် မစဉ်းစားဘဲနေရင်နီးတဲ့ပြဿနာတွေ မုချ ရောက်လာမည်။ ကွန်ဖြူးရှပ် ၂၅၀၀ နှစ်ကြာ ပြောခဲ့တာ။ဒီနေ့ထိ မပြောင်းသေးဘူး။ စီးပွားရေးသုတေသနလေ့လာချက်တစ်ခုအရကုမ္ပဏီတွေ ဘာကြောင့် ပျက်ကွက်တာလဲ စစ်ဆေးတဲ့အခါ အများစုက ငွေကြေးကြောင့် မဟုတ်ဘူး။အစွမ်းမရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ ရေတိုဖိအားကြောင့်ရေရှည်စီမံကိန်းကိုလမ်းခုလတ်မှာပဲ စွန့်လွှတ်လိုက်တာကြောင့်ပဲ။ ဒါ အသိပညာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ဒါ ဦးစားပေးမှု ပြဿနာ။ နေ့စားသမား ဒီလ လုံလောက်ရင် ပြီးတယ်။နောက်လ ရောက်မှ နောက်လ စဉ်းစားမယ်။ ဖြစ်လာမှ တုံ့ပြန်တယ်။ပြင်ဆင်တာ မဟုတ်ဘဲ ကယ်ဆယ်နေတာ။ ဘဝကို လက်ခံနေတာ —ဘဝကို ဦးဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မန်နေဂျာ သုံးလ၊ တစ်နှစ်အတွက် စီမံကိန်းဆွဲတယ်။ရည်မှန်းချက်ပြည့်အောင်
အနာဂတ်အတွက်ကြိုတင်ပြင်ဖို့လိုတယ်။ Read More »
ကိုယ့်ကိုကိုယ် အလွန်အကျွံ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အမှားလုပ်မိတိုင်းကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်တာလူတိုင်း လုပ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် —အပြစ်တင်တာနဲ့ သင်ခန်းစာယူတာ မတူဘူး။ အပြစ်တင်တာက ကိုယ့်ကို ဖျက်ဆီးတယ်။သင်ခန်းစာယူတာက ကိုယ့်ကို တည်ဆောက်တယ်။ ကျွန်တော်လဲ အဲဒါကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခွဲခြားမသိခဲ့ဘူး။ အမှားတစ်ခု လုပ်မိရင်ခေါင်းထဲမှာ အသံတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။“မင်း ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။”“ဒါလဲ မလုပ်တတ်ဘူး။”“တခြားသူတွေ လုပ်တတ်တာ မင်းဘာလို့ မလုပ်တတ်တာလဲ။” ဒီအသံက ကိုယ့်အသံ မဟုတ်ဘူး။ဒါ inner critic ရဲ့ အသံ။ Psychology မှာinner critic ဆိုတာ ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ စနစ်။ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံ ဖြစ်ရင်ကာကွယ်တာ မဟုတ်တော့ဘူး — ဖိနှိပ်နေတာ။ Kristin Neff ပြောတယ်။“Self-compassion is not self-indulgence.
ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သူသူများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ Read More »
အတွေးကို ရေးချကြည့်ပါ။ ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းအတွေးတွေက ရှုပ်နေတယ်။ထွက်လမ်းမရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် — စာရွက်ပေါ် ရေးချလိုက်တာနဲ့အတွေးတွေက စီတန်းလာတယ်။ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ထောင်ရှိတယ်ထင်တာရေးကြည့်လိုက်ရင် ဆယ်ခုပဲ။ဆယ်ခုထဲက အရေးကြီးတာ သုံးခုပဲ။သုံးခုထဲက ဒီနေ့လုပ်ရမှာ တစ်ခုပဲ။ ရေးတာက စဉ်းစားတာနဲ့ မတူဘူး။ စဉ်းစားတာက ဝိုင်းပတ်နေတယ်။ရေးတာက ရှေ့ဆက်နေတယ်။ ၁၉၈၆ ခုနှစ်မှာ —တက္ကဆက်တက္ကသိုလ်က စိတ်ပညာပါမောက္ခJames Pennebaker ကသုတေသနတစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသား ၄၆ ယောက်ကိုအုပ်စုနှစ်ခု ခွဲခဲ့တယ်။ တစ်အုပ်စုကရိုးရိုးအကြောင်းအရာတွေ ရေးရတယ်။ နောက်တစ်အုပ်စုကကိုယ့်ဘဝမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ခက်ခဲမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကိုနေ့စဉ် ၁၅ မိနစ်၊ရက်ဆက်တိုက် ၄ ရက် ရေးခိုင်းခဲ့တယ်။ ရလဒ်က — အံ့သြစရာ။ ခံစားချက်တွေကို ရေးချခဲ့တဲ့ အုပ်စုဟာနောက် ၆ လအတွင်းမှာဆရာဝန်ဆီ သွားရတာ ထက်ဝက်လောက်
အတွေးကို ဖမ်းထားလို့ မရဘူး။ရေးချလိုက်မှ ကိုင်တွယ်လို့ရတာ။ Read More »
