ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြောနေတဲ့ပုံပြင်တွေ လူတွေက လောကကြီးကို မျက်မှန်တတ်ပြီးကြည့်တယ်။ ဒီမျက်မှန်ကို Attitude, Behavior, Culture နဲ့ Values တန်ဖိုးထားမှုတွေက လွမ်းမိုးအရောင်ဆိုးတယ်။ ငါကတော့ မတတ်နိုင်တဲ့ မိသားစုကလာတာဆိုတော့ ကြည့်ရုံကလွဲပြီး ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလို အတွေးအခေါ်ဟာ မိသားစု တစ်ခုကိုသာမက တစ်နိုင်ငံလုံးပေါ် သက်ရောက်မှုရှိတယ်။ လူရယ်လို့ဖြစ်လာတဲ့အခါ လက်ပါတယ်။ ခြေထောက်ရှိနေသေးတယ်။ အသက်ရှူနိုင်နေသေးရင် အကုန်နည်းပါးလုပ်လို့ရတယ်။ လူသားစားတဲ့ ကျားကိုတောင် အရုပ်ကလေးတွေဖြစ်အောင် ကခိုင်းတဲ့ လူတွေရဲ့ အစွမ်းအစကို အတွေးအခေါ် ပုံပြင်တွေနဲ့ ပျက်စီးလိုက်တာဟာ နှမြောစရာကောင်းတယ်။ ငယ်ငယ်က ဖုန်းသိိန်းသုံးလေးဆယ်လောက်ပေးရတဲ့အချိန် ကျောင်းသားဘဝက PCO ကနေ မဆက်ချင်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်မေးကြည့်တယ်။ ငါဖုန်းဝယ်လို့ရအောင် ဘာတွေလုပ်လို့ရနိုင်သလဲ။ ဘာနည်းလမ်းတွေရှိသလဲ။ ဘယ်သူတွေကို မေးလို့ရနိုင်သလဲ။ ကိုယ့်ငွေနဲ့ကိုယ် ဝယ်တဲ့သူတွေက ဘာအလုပ်တွေလုပ်သလဲ။ သူတို့