လူဆိုတာ အကျင့်ပါတာ မတရားလွယ်တဲ့ သတ္တဝါ။အထူးသဖြင့် မကောင်းတဲ့အကျင့်ပေါ့။ ငါဒီနေ့တော့ စားလိုက်ပါအုံးမယ်ဆိုတဖြဲနှစ်ဖြဲစားတော့ နောက်နေ့စားချင်ပြန်ရော။နောက်ရက်ဆက်သွားရော။ ငါဒီနေ့တစ်ရက် နားလိုက်ပါအုံးမယ်ဆိုပြီးတစ်ရက်တစ်ရက် မဖြစ်မနေလုပ်ရမည့် ဝတ္တရားတွေ မလုပ်ပဲအလေလိုက်ပြန်တော့ အကျင့်ပါသွားရော။ နားရမည့်အချိန်နားသလိုအလုပ်လုပ်ရမည့်အချိန် အချောင်ခိုရင်နောက်ဆုံး ဒုက္ခရောက်မှာ ကိုယ်ပဲ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မဖျက်စီးနဲ့။ Phyo Paing @ Derek
meaning-making machine ဆိုပါတော့။ ဥပမာ လူတစ်ယောက် ကိုယ့် message ကိုseen ဖြစ်ပြီး reply ပြန်မလာတဲ့အခါ သူက ကြီးကျယ်တာလား၊ငါဘာအမှားများလုပ်မိလို့လဲ၊ငါ့ကို ကြည့်မရတာလား၊သူမအားတာလား အမျိုးမျိုး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတတ်ကြတယ်။ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တဲ့အခါ ပုံပြင်တွေဖန်တီးပြီးဖွင့်ကြတယ်။ဒီပုံပြင်တွေက လူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို လွမ်းမိုးမှုရှိတယ်။ တချို့ ငနဲတွေတွေ့ဖူးလိမ့်မယ်။သူဘယ်လောက် မှားနေပါစေ၊ မမှားဘူးပဲ။ သူ့ story နဲ့ သူ ဟုတ်နေတာမျိုး။ တချို့ကျတော့လဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြောတဲ့ ပုံပြင်တွေကို မပျော်ပဲတိုင်အမြဲပတ်နေတာမျိုး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြောနေတဲ့ပုံပြင်တွေ အရေးကြီးတယ်။ Phyo Paing @ Derek
လူတွေရဲ့ ဦးနှောက်က
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတဲ့ စက်တစ်ခုပဲ။ Read More »
လူတွေက ပြဿနာမရှိအောင်ဆုတောင်းကြတယ်။ ပြဿနာမရှိရင် တိုးတက်မှုမရှိနိုင်ဘူး။ ကျောင်းတွေမှာ ဒါမေးဒါကျက်ဒါဖြေနဲ့ ကြီးလာပြိး ပြဿနာကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမယ်ဆိုတဲ့အတွေးအခေါ် ကျွမ်းကျင်မှုထည့်မပေးလိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့်လူအများစုဟာ စိတ်ခံစားမှုပေါ်မူတည်ပြီးဆုံးဖြတ်ကြရင် လမ်းကြောင်းတွေလွဲသွားခဲ့ကြရတယ်။ ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့flexibility လိုတယ်။ကိုယ်လိုချင်တာရဖို့ တစ်ဖက်လူဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ သိရမယ်။အဓိက အရင်းအမြစ်ကဘာလဲroot cause analysis လုပ်ရမယ်။ပြဿနာဖြေရှင်းနိုင်တဲ့option တွေကို ဆွဲထုတ်ပြီးလိုချင်တာရအောင် အားထုတ်ရမှာဒါ သဘာဝပဲ မဟုတ်လား။ ပညာသင်တယ်ဆိုတာ စဥ်းစားတတ်အောင်ပြဿနာတွေ ဖြေရှင်းတတ်အောင်သင်ပေးခြင်းတစ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား။ Phyo Paing @ Derek
ဘူပိတ်တဲ့လူတွေနဲ့ အနီးကပ်နေတာများရင်ဘူပိတ်တဲ့ program ကူးသွားနိုင်တယ်။တော်တော်လေးသတိပြုဖို့လိုတယ်။ ဒီ program ကူးသွားခဲ့ရင်အလုပ်လုပ်တဲ့အနေရာမှာလဲအဆင်မပြေသလို၊တစ်ခုခုဆို နောက်ကွယ်ကprogram အလုပ်လုပ်နေတဲ့အတွက်စွမ်းဆောင်ရည်လဲ ရေလည်ကျနိုင်တယ်။ Phyo Paing @ Derek
ကိုယ့်ကို အရမ်းနားလည်တဲ့သူများဘဝတစ်ကွေ့မဟုတ် တစ်ကွေ့မှာဆုံတတ်ကြတယ်။ ဆုံတဲ့အချိန်က သတိပြုမိချင်မှပြုမိလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ ဘဝရဲ့လမ်းကြောင်းက ပြောင်းလဲသွားတာမျိုးဖြစ်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် လူ ၉၀% လောက်ကတော့အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်မှ သတိပြန်ပြုမိတာမျိုးဖြစ်တတ်ကြတယ်။ Phyo Paing @ Derek
တချို့လူတွေက အထီးကျန်တတ်တယ်။ညနေရောက်ရင် ဘာလိုနေမှန်းကိုမသိဘူး။ငါဘာကြောင့် အလုပ်လုပ်နေမှန်းမသိဘူးအဲ့လို အတွေးမျိုးတွေ ဝင်တတ်တယ်။ ဒီအထီးကျန်မှုက တလွဲတွေကိုဖြစ်စေတတ်လို့ သတိထားရတယ်။ မထိန်းတတ်ရင် စိတ်ကျရောဂါဖြစ်တတ်တယ်။ ဒါကို ကျော်လွှားဖို့ အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုငါးပါးမှောက်ပြီသာမှတ်။ သမီးရည်းစားထားလို့ အစပိုင်းမှာအဲ့အထီးကျန်တာက ပျောက်ကောင်းပျောက်သွားနိုင်ပေမယ့် အခြေအနေတစ်ခုရောက်တဲ့အခါ ဒီအထီးကျန်ခြင်းက ပြန်ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ရစ်တာ၊ ရန်ဖြစ်ပြီးဘူပိတ်တာနဲ့ အထီးကျန်တာနဲ့ယှဥ်ရင်ဒုတိယ တစ်ခုကိုပဲ ရွေးလိုက်ကြတာများတယ်။ အထီးကျန်တာကို ကုစားဖို့အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ purpose ရည်ရွယ်ချက်ကိုရှာဖွေပြီး အဲ့အလုပ်ကို ဂိမ်းကစားသလို ပိုးစိုးပက်စက်လုပ်တာပဲဖြစ်တယ်။ Phyo Paing @ Derek
အသက်ရှူတဲ့စနစ်၊နှလုံးခုန်တဲ့ စနစ်၊ အစာခြေတဲ့စနစ်၊ အာရုံကြောစနစ် တွေရှိသလိုလူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုစနစ် ရှိတယ်။ ဒီယုံကြည်မှု စနစ်ပေါ်မူတည်ပြီးလောကကြီးကို ရှုမြင်မှုကွာသွားကြတယ်။ ဒီလို လောကရှုမြင်မှုပုံစံခွက်ကို mental model လို့ခေါ်တယ်။ လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့mental model တွေရှိတယ်။ Model မှားရင် မယ်တော်ဆင်းကယ်လဲမရဘူး။ Phyo Paing @ Derek
နယ်ပယ်တိုင်းမှာအောင်မြင်နေတဲ့သူတွေဘာအလုပ်လုပ်လဲ? ကိုယ်မတွေးပဲ မနေနိုင်တဲ့ အလုပ်ကိုလုပ်ကြတာများတယ်။ တွေးဖို့ သီးသန့်အချိန်ပေးနေစရာမလိုဘူး။သိစိတ်၊ မသိစိတ် နှစ်ခုလုံးအလုပ်လုပ်နေတယ်။ Phyo Paing @ Derek
အမှန်တော့ တကယ်ပြဿနာအစစ်ကကိုယ် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပြဿနာဆိုတဲ့ အိမ်ကလူတွေရဲ့ ဦးနှောက်ပဲ။ အတွေးတွေ မရှင်းရင်ပြဿနာတွေနဲ့ တိုင်ပတ်မယ်။ စဥ်းစားတာ မရှင်းရင်ပြဿနာတွေနဲ့ တိုင်ပတ်မယ်။ ကိုယ်လိုချင်တာ ပြတ်ပြတ်သားသားမသိရင် ပြဿနာတွေနဲ့ တိုင်ပတ်မယ်။ ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တဲ့ကိုယ့်ကိုကိုယ် မတည်ဆောက်ရင်ပြဿနာက ပြီးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ Phyo Paing @ Derek
အဆင်ပြေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လောက်အောင်မြင်သလဲဆိုတာနဲ့ကြည့်လို့ရသလိုကျဉ်းထဲကြပ်တဲ့ရောက်တဲ့အခါဘယ်လောက် ပြန်ထနိုင်လဲဆိုတာနဲ့ကြည့်လို့ရတယ်။ Phyo Paing @ Derek
