“ဘောင်ပြင်” ထွက်အောင် ကြိုးစားရတယ်။
ငယ်ငယ်က ကိုယ့်ဘဝကို“ဘောင်ဝင်” အောင် ကြိုးစားရတယ်။ကြီးလာတော့ ကိုယ့်ဘဝ“ဘောင်ပြင်” ထွက်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ ဘောင်ဝင်အောင် ပညာတတ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအသိမှတ်ပြုဖို့ဘွဲ့ယူရတယ်။ပညာပိုတတ်တယ်ဆိုတဲ့လူ့ဘောင်လေးဝင်ဖို့ဒုတိယဘွဲ့ယူရပြန်တယ်။လူတွေအသိမှတ်ပြုအောင်လူတွေရှိန်အောင်ဘာမှန်းမသိတဲ့ လက်မှတ်ပေါင်းများစွာလိုအပ်တယ်ထင်လိုက် ယူလိုက်။ ဟိုလူယူရင် ကိုယ်လဲယူလိုက်ရမှနောက်ကျမကျန်ခဲ့မယ်လို့ထင်တယ်။ မျက်နှာမွဲလေးက လူဝင်ဆံ့အောင်ဘောင်ဝင်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်သရုပ်တွေဆောင်ရင်းကိုယ့်ဘဝက သူများအတွက်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ လူတွေလိုချင်တာကို ကိုယ်လိုချင်စရာမလိုဘူး။ဒီိလိုနားလည်ပြီးနောက်မှာ“ဘောင်ပြင်” ထွက်ချင်လာတယ်။ လူတွေသတ်မှတ်ထားတဲ့ အောင်မြင်သူတွေဆိုတာလဲကိုယ်စီကိုယ်စီ စိတ်မလှုံခြုံမှုတွေနဲ့။ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက“အသက်ရှင်ပြီး အသက်ဝင်”နေဖို့လိုတယ်။ ဒါကြောင့် “ရွာပြင်” ကိုထွက်လာခဲ့တယ်။ “ဘောင်ဝင်”ပြီးမပျော်ရင်“ဘောင်ပြင်”ထွက်ကြည့်ပါ။ ဘောင်ဆိုတာ အတားအဆီး။ လူ့ဘောင်။ ဒီအတားအဆီးအပြင်မှာမသေချာမှုတွေရှိသလို လွတ်မြောက်မှုတွေလဲရှိတယ်။ Phyo Paing @ Derek