ဘဝကို ပြောင်းတာက အပြင်က မစဘူး။
လူနှစ်ယောက်။တူညီတဲ့ ပြဿနာ။ တစ်ယောက်က အခွင့်အလမ်း မြင်တယ်။တစ်ယောက်က အဆုံးသတ် မြင်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ဖြစ်ရပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံကြောင့်ပါ။ Stoic ပညာရှိ Epictetus က ပြောခဲ့ဖူးတယ်။လူတွေကို ဒုက္ခပေးတာ ဖြစ်ရပ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ဖြစ်ရပ်တွေအပေါ် သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ။ ဒီအမြင်ဆိုတာကလည်းရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးရိုးဗီဇ။ဦးနှောက်ရဲ့ ဓာတုဗေဒ။ဘဝအတွေ့အကြုံ။အသိပညာ။ယုံကြည်ချက်။ပတ်ဝန်းကျင်။စိတ်ခံစားချက်။အာရုံစိုက်နေတဲ့အရာ။ ဒါတွေအားလုံး ပေါင်းစပ်ပြီးဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မလဲဆိုတာကိုဆုံးဖြတ်ပေးနေတာ။ ဗုဒ္ဓက ဒါကို ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်လို့ ခေါ်တယ်။ဘာမှ သူ့ဘာသာသူ မဖြစ်ဘူး။အကြောင်းတွေ စုပြီးမှ အကျိုးဖြစ်တယ်။ အတွေးလည်း ဒီသဘောပဲ။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ပုံက အတွေးကို ဖန်တီးတယ်။အတွေးက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖန်တီးတယ်။ဆုံးဖြတ်ချက်က လုပ်ရပ်ကို ဖန်တီးတယ်။လုပ်ရပ်က ရလဒ်ကို ဖန်တီးတယ်။ရလဒ်က ယုံကြည်ချက်အသစ်ကို ထပ်ဖန်တီးတယ်။ ယုံကြည်ချက်ကနေ ရလဒ်။ရလဒ်ကနေ ယုံကြည်ချက်။ ဒီစက်ဝိုင်းကနေ့တိုင်း လည်ပတ်နေတယ်။ကိုယ်သတိမထားမိဘဲနဲ့။ […]
