Dr. Phyo Paing

မွေး၊ နေ၊ သေတဲ့ ဘဝမှာမွေးတာနဲ့ သေတာကို ရွေးချယ်လို့ ရချင်မှရမယ်။ နေတာကိုတော့ ရွေးချယ်လို့ရနိုင်တယ်။ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေထိုင်တဲ့အခါမှီခိုအားကိုး၊ လွတ်လပ်၊ သံဝေဂဘဝကို သုံးပိုင်းခွဲကြည့်တယ်။ မှီခိုတဲ့အဆင့်မှာ စားဖို့၊ နေဖို့၊ကျောင်းတက်ဖို့၊ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့မိဘ ဒါမှမဟုတ် အမျိုးတွေကိုမှီခိုရတယ်။ ဒီကမှတဆင့် လွတ်လပ်တဲ့အဆင့်ရောက်တယ်။လူတွေရဲ့ အစွမ်းအစအလိုက်ဘာအလုပ်လုပ်မယ်၊ဘယ်သူတွေနဲ့တွေ့မယ်၊ဘယ်မှာနေမယ်၊ဘဝကို ဘယ်လိုပုံဖော်မယ် ကွာသွားတယ်။ နောက်တဆင့်က ဘဝမှာစိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်သိပ်မပါတော့တဲ့အဆင့်။ငယ်စဥ်ဘဝဖြတ်သန်းခဲ့တာတွေကြည့်ပြီးသံဝေဂ ရတဲ့အချိန်။ ငယ်ဘဝကိုတော့ ရွေးချယ်လို့မရဘူး။ဒါက ဘဝရဲ့ပေးထားချက်။ လွတ်လပ်တဲ့ဘဝကိုတော့ ရွေးချယ်လို့ရတယ်။လူတွေရဲ့ စူပါပါဝါက “ဦးနှောက်”။ ကြံနိုင်စွမ်း၊ ဖန်နိုင်စွမ်း၊ပြဿနာဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း၊မှားနေရင် မှားတာသိပြီးပြင်နိုင်စွမ်း။ ကိုယ်လိုချင်တာကို ရအောင်တဆင့်ချင်းယူနိုင်စွမ်း။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်းဒါတွေက အရေးကြီးသွားပြီ။ ကံမရှိဥာဏ်ရှိတိုင်းမွဲဆိုတာမှန်နိုင်သလိုဥာဏ်မရှိ ကံရှိတိုင်းလဲ မွဲနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် No Pain, No Gain ဆိုတာထက်No Brain, No

နေ့စဥ် အရေးအကြီးဆုံးက “အာရုံ စီမံခန့်ခွဲမှု”။ ဒီနေ့ခေတ် အလုပ်က ကိုယ်ကာယသုံးရတဲ့အလုပ်တဖြည်းဖြည်း နည်းလာပြီ။ အလုပ်ရဲ့သဘောတရားအဆင့်မြင့်လာလေဦးနှောက်ပိုသုံးလာရလေ။ ဒီလို ဦးနှောက်သုံးတဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ အာရုံကို ဘယ်နားစိိုက်ရမယ်၊ဘာကို လျစ်လျူရှုရမယ် အရေးကြီးတယ်။ လူကို အာရုံထွေပြားစေမည့်အရာတွေရှောင်ရှားဖို့လိုတယ်။ အာရုံကို အရေးပါတဲ့အရာတွေမှာအာဏာကုန်ထည့်ဖို့လိုတယ်။ အရေးမပါတာတွေကို အရာမပေးပါနဲ့။ Phyo Paing @ Derek