လူတိုင်း၊ နိုင်ငံတိုင်း၊ လုပ်ငန်းတိုင်း၊
အဖွဲ့အစည်းတိုင်းမှာ self-interest
အနည်းနဲ့ အများရှိကြတာကြီးပဲ။
အစကတည်းက လောကကြီးကိုမမျှတဘူးလို့ လက်ခံထားတယ်။ကျောင်းမှာတောင် သူဌေးသားနဲ့မျက်နှာမွဲကို ဆရာမဆက်ဆံတာမတူတာမျိုး လူတိုင်းကြုံဖူးမှာပဲ။ Life is not fair — get used to it!ဆိုတဲ့ rule အမြဲထားထားတယ်။ဒီအချက်က အရှိကို အရှိအတိုင်းမြင်စေတယ်။ လူတိုင်း၊ နိုင်ငံတိုင်းက resource competition တွေလုပ်နေကြရတာပဲ။ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးမရှိပဲကိုယ့်ကို သူရဲကောင်းလုပ်လာမကူဘူး။ လူတိုင်း၊ နိုင်ငံတိုင်း၊ လုပ်ငန်းတိုင်း၊အဖွဲ့အစည်းတိုင်းမှာ self-interestအနည်းနဲ့ အများရှိကြတာကြီးပဲ။ ဒီ stakeholder တွေကို သူတို့ဘာလိုချင်တာလဲငါဘာလိုချင်တာလဲ။ကိုယ်လိုချင်တာကို အလွယ်ဆုံး၊အမြန်ဆုံး၊ အထိရောက်ဆုံး၊ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေအနည်းဆုံးနဲ့ဘယ်လိုအကောင်အထည်ဖော်မလဲဒီမေးခွန်းအဓိက မေးရမှာပဲ။ လောကမှာ လူတွေက အားနည်းတဲ့တိရစ္ဆာန်တွေကိုစားတယ်။အသားစားသတ္တဝါ၊ အစုံစားသတ္တဝါ၊အရွက်စား သတ္တဝါကြားမှာပါဝါချိန်ခွင်တွေကြား လောကကြီးလည်ပတ်နေတယ်။ ကိုယ့်တာဝန်က ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကာကွယ်နိုင်အောင်၊ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို ကာကွယ်နိုင်အောင်ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပျိုးထောင်ရမှာလို့ထင်တာပဲ။ကယ်တင်ရှင်ရှာနေလို့ မရဘူး။ Phyo Paing @ Derek
