Dr. Phyo Paing

ဘဝမှာ တိုးတက်ဖို့ပဲ သိပြီး နေတတ်ဖို့မသိရင်လည်း ဒုက္ခရောက်မယ်။နေတတ်ပြီး တိုးတက်အောင် မလုပ်ရင်လည်း နောက်ကျကျန်ခဲ့မယ်။ ဒါကြောင့် ဘဝကို နားလည်ဖို့ဆရာသုံးယောက်ဆီကလေ့လာလို့ရတယ်။ Nietzsche ဆီကBecoming ကို သင်ယူတယ်။ “ငါ ဘယ်သူလဲ” ထက်“ငါ ဘယ်သူဖြစ်လာနိုင်သေးလဲ” မေး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျော်လွန်။ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တည်ဆောက်။ Buddha ဆီကBeing ကို သင်ယူတယ်။ ပိုရဖို့၊ ပိုဖြစ်ဖို့ ပြေးနေရင်းအခုရှိနေတာကို မမေ့နဲ့။ ကောင်းတာလည်း ပြောင်းမယ်။ဆိုးတာလည်း ပြောင်းမယ်။ သတိနဲ့ သိနေ။ Aristotle ဆီကLiving ကို သင်ယူတယ်။ ဘဝက တွေးနေရုံနဲ့ မပြီးဘူး။နေ့တိုင်း ဘယ်လိုနေသလဲ၊ဘာလုပ်သလဲ၊ဘယ်လိုလူဖြစ်အောင် ကျင့်သလဲ။ ဒါတွေက ကိုယ့်ဘဝဖြစ်လာတယ်။ Nietzsche for Becoming.Buddha for Being.Aristotle for Living. တိုးတက်ဖို့လိုတယ်။စိတ်ဒုက္ခကျော်နိုင်ဖို့လိုတယ်။ကောင်းကောင်းရှင်သန်နိုင်ဖို့လိုတယ်။

ဘဝကို တကယ်ခံစားနေတာထက်ဘဝအကြောင်း ကိုယ့်ခေါင်းထဲက ဇာတ်လမ်းကိုခံစားနေရတာ ပိုများနေနိုင်တယ်။ လူ့စိတ်ရဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုရှိတယ်။ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတာနဲ့ဖြစ်ရပ်အတိုင်း မထားနိုင်ဘူး။ ချက်ချင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တယ်။ မြင်တယ်။ကြားတယ်။ခံစားတယ်။ ဒီအထိက အတွေ့အကြုံ ပဲ။ ပြီးရင် အတွေးဝင်လာတယ်။ “ဒါဘာလဲ။”“ကောင်းလား၊ ဆိုးလား။”“ငါ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ။”“ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်တာလဲ။”“နောက်ဘာဖြစ်မလဲ။” ဒီကနေ အတွေ့အကြုံ → အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မှု → ဇာတ်လမ်း → ဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဥပမာ ကိုယ် စာပို့ထားတယ်။တစ်ဖက်က စာမပြန်သေးဘူး။ တကယ့်ဖြစ်ရပ်က ရိုးရိုးလေး။ “စာမပြန်သေးဘူး။” ဒါပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်က ဒီအတိုင်းမထားဘူး။ “သူစိတ်ဆိုးနေတာလား။” “ငါတစ်ခုခု မှားပြောမိလား။” “သူငါ့ကို အရေးမထားတော့ဘူးလား။” “လူတွေက ငါ့ကို အမြဲဒီလိုပဲ။” ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကနေဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားတယ်။ အခု ကိုယ်ခံစားနေရတာစာမပြန်တာကို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်က

အောင်မြင်ချင်ရင် အရေးအကြီးဆုံးက “ဆာလောင်မှု” Hunger ပဲ။ ပြင်းပြတဲ့စိတ်ဆန္ဒတွေအရေးကြီးတယ်။ တိုးတက်ချင်ရင်အရေးအကြီးဆုံးအရာက“ဒူပေဒါပေ”ခံဖို့ပဲ။ အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာတယ်။ခက်လို့ လက်လျော့သွားတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ဆက်လက်သင်ယူနေတာ။ လွတ်လပ်ဖို့ အရေးအကြီးဆုံးကလွတ်ချတတ်ဖို့။ Phyo Paing @ Derek