Dr. Phyo Paing

ဘဝကို တကယ်ခံစားနေတာထက်ဘဝအကြောင်း ကိုယ့်ခေါင်းထဲက ဇာတ်လမ်းကိုခံစားနေရတာ ပိုများနေနိုင်တယ်။ လူ့စိတ်ရဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုရှိတယ်။ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတာနဲ့ဖြစ်ရပ်အတိုင်း မထားနိုင်ဘူး။ ချက်ချင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်တယ်။ မြင်တယ်။ကြားတယ်။ခံစားတယ်။ ဒီအထိက အတွေ့အကြုံ ပဲ။ ပြီးရင် အတွေးဝင်လာတယ်။ “ဒါဘာလဲ။”“ကောင်းလား၊ ဆိုးလား။”“ငါ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ။”“ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်တာလဲ။”“နောက်ဘာဖြစ်မလဲ။” ဒီကနေ အတွေ့အကြုံ → အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မှု → ဇာတ်လမ်း → ဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဥပမာ ကိုယ် စာပို့ထားတယ်။တစ်ဖက်က စာမပြန်သေးဘူး။ တကယ့်ဖြစ်ရပ်က ရိုးရိုးလေး။ “စာမပြန်သေးဘူး။” ဒါပါပဲ။ ဒါပေမယ့် စိတ်က ဒီအတိုင်းမထားဘူး။ “သူစိတ်ဆိုးနေတာလား။” “ငါတစ်ခုခု မှားပြောမိလား။” “သူငါ့ကို အရေးမထားတော့ဘူးလား။” “လူတွေက ငါ့ကို အမြဲဒီလိုပဲ။” ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကနေဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားတယ်။ အခု ကိုယ်ခံစားနေရတာစာမပြန်တာကို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်က

အောင်မြင်ချင်ရင် အရေးအကြီးဆုံးက “ဆာလောင်မှု” Hunger ပဲ။ ပြင်းပြတဲ့စိတ်ဆန္ဒတွေအရေးကြီးတယ်။ တိုးတက်ချင်ရင်အရေးအကြီးဆုံးအရာက“ဒူပေဒါပေ”ခံဖို့ပဲ။ အင်္ဂလိပ်စာလေ့လာတယ်။ခက်လို့ လက်လျော့သွားတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ဆက်လက်သင်ယူနေတာ။ လွတ်လပ်ဖို့ အရေးအကြီးဆုံးကလွတ်ချတတ်ဖို့။ Phyo Paing @ Derek

မွေးရာပါမိသားစုနဲ့အမျိုးကတချို့အတွက်က အထောက်အပံ့။တချို့အတွက်က ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး။ ကိုယ့်အလှည့် နောက်လူတွေအတွက်အထောက်အပံ့ဖြစ်ဖို့အတွက်ကိုယ့်ပြဿနာ ကိုယ်ဖြေရှင်းတတ်ဖို့လိုတယ်။ ဒီနေ့ပြဿနာအပြင်အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့လိုတယ်။ Phyo Paing @ Derek

ငွေများများရှာဖူးတဲ့သူကငွေပိုမက်တယ်။ စာတော်တဲ့သူက စာပိုတော်ချင်တယ်။ ပါဝါအရသာသိတဲ့သူကပါဝါကို ပိုရချင်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သွားတဲ့သူကပိုကြံ့ခိုင်ချင်တယ်။ တိုးတက်တဲ့သူကပိုတိုးတက်ချင်တယ်။ မွေးရာပါမဟုတ်ကြိုးစားပြီး ရသွားတဲ့အရသာကိုလူတွေ စွဲလမ်းသွားတတ်တယ်။ မွေးရာပါ ချမ်းသာခဲ့တဲ့သူကစွဲလမ်းချင်မှ စွဲလမ်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်လက်ကိုယ့်ခြေနဲ့ကြိုးစားပြီး ရလာတဲ့ အရသာကိုလူတွေက ပိုစွဲလမ်းသွားကြတယ်။ Phyo Paing @ Derek

စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းတာမြန်မာ။စေတနာကောင်းရင်ကံကောင်းတယ်ဆိုတဲ့စကားကိုတော့ သိပ်မထောက်ခံချင်တော့ဘူး။စေတနာထား၊ ပေးဆပ်ပြီးကံမကောင်းသူတွေ အများကြီး။ နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်အရင်ကြည့်အဲ့လိုပြောရမလားပဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးကလဲစေတနာနဲ့ မလည်ပါဝါတွေနဲ့လည်နေတယ်။ Phyo Paing @ Derek