Dr. Phyo Paing

လူတွေ ခန္ဓာကိုယ် မကျန်းမာရင်ဆေးခန်း သွားတယ်။ဆေးသောက်တယ်။ကုသမှု ခံယူတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ် မကျန်းမာရင်ဘာ လုပ်လဲ။ အများစုက ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ခံစားတယ်။သိမ်းထားတယ်။မေ့အောင် လုပ်တယ်။ပြီးရင် ထပ်နာတယ်။ စိတ်ရဲ့ ဆေးက ဘာလဲ။အတွေးအခေါ်။ အတွေးအခေါ်ဆိုတာပညာတတ်တွေ ဆွေးနွေးတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ဒုက္ခ ကြုံတဲ့သူတွေအတွက် ဖြေဆေးပါ။ Stoic ပညာရှင် Epictetus က ပြောခဲ့ပါတယ် “It is not things that disturb us,but our judgments about things.” ဖြစ်ရပ်က ကိုယ့်ကို မနှောင့်ယှက်ဘူး။ဖြစ်ရပ်အပေါ် ကိုယ့်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က နှောင့်ယှက်တယ်။ ဒါ ဆေးပါ။ အလုပ်ပြုတ်တယ် ဆိုပါတော့။ဖြစ်ရပ်က တစ်ခုပဲ။ “ငါ့ဘဝ ပြီးပြီ” လို့ အကဲဖြတ်ရင်ဒုက္ခ ပိုကြီးလာတယ်။

အတွေးကို ရေးချကြည့်ပါ။ ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းအတွေးတွေက ရှုပ်နေတယ်။ထွက်လမ်းမရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် — စာရွက်ပေါ် ရေးချလိုက်တာနဲ့အတွေးတွေက စီတန်းလာတယ်။ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ထောင်ရှိတယ်ထင်တာရေးကြည့်လိုက်ရင် ဆယ်ခုပဲ။ဆယ်ခုထဲက အရေးကြီးတာ သုံးခုပဲ။သုံးခုထဲက ဒီနေ့လုပ်ရမှာ တစ်ခုပဲ။ ရေးတာက စဉ်းစားတာနဲ့ မတူဘူး။ စဉ်းစားတာက ဝိုင်းပတ်နေတယ်။ရေးတာက ရှေ့ဆက်နေတယ်။ ၁၉၈၆ ခုနှစ်မှာ —တက္ကဆက်တက္ကသိုလ်က စိတ်ပညာပါမောက္ခJames Pennebaker ကသုတေသနတစ်ခု စတင်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသား ၄၆ ယောက်ကိုအုပ်စုနှစ်ခု ခွဲခဲ့တယ်။ တစ်အုပ်စုကရိုးရိုးအကြောင်းအရာတွေ ရေးရတယ်။ နောက်တစ်အုပ်စုကကိုယ့်ဘဝမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ခက်ခဲမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေကိုနေ့စဉ် ၁၅ မိနစ်၊ရက်ဆက်တိုက် ၄ ရက် ရေးခိုင်းခဲ့တယ်။ ရလဒ်က — အံ့သြစရာ။ ခံစားချက်တွေကို ရေးချခဲ့တဲ့ အုပ်စုဟာနောက် ၆ လအတွင်းမှာဆရာဝန်ဆီ သွားရတာ ထက်ဝက်လောက်